Χθες 29 Αυγούστου έγινε η 6η εξέγερση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών-προσφύγων της Ελληνικής Αστυνομίας στη Σιντική Σερρών και πολλά άτομα εν μέσω πετροπολέμου με τους ανθρωποφύλακες προσπάθησαν να διαφύγουν. Μόλις πριν μια εβδομάδα, στις 22 Αυγούστου, στην ίδια “κλειστή δομή” στη θέση Κλειδί, στη Σιντική Σερρών έγινε η 5η συνεχής εξέγερση κρατούμενων μεταναστών από το Νοέμβρη 2025. Η δημόσια κρατική ρατσιστική αφήγηση ξεκινά από τις πέτρες, τις φθορές, τις συγκρούσεις και τις συλλήψεις. Η πραγματικότητα ξεκινά από τον παρατεταμένο και χωρίς ορίζοντα λήξης έγκλεισμό σε ένα κολαστήριο οργανωμένο από την Ελληνική Αστυνομία για 700+ ανθρώπους και τον αγώνα τους για ζωή και ελευθερία.
Μετά από πετροπόλεμο με την αστυνομία και αφού κόπηκε ο φράχτης, στις 22 Αυγούστου 40 άτομα διέφυγαν απο το κολαστήριο της Σιντικής. Τις επόμενες ημέρες, έγιναν πολλές συλλήψεις, ωστόσο, 15 άτομα έχουν διαφύγει. 23 από τους συλληφθέντες καταδικάστηκαν σε πάνω από 2 έτη φυλάκισης με την εισαγγελία να αναγνωρίζει ως ελαφρυντικό στη δίκη τις άθλιες συνθήκες της δομής.
Το στρατόπεδο Σιντικής χωρίζεται σε δυο τομείς, την Ελεγχόμενη Δομή Προσωρινής Φιλοξενίας Αιτούντων, η οποία θεωρητικά είναι ανοιχτή, και την Ειδική Εγκατάσταση Κράτησης, η οποία είναι κλειστή δομή υπό τη θεσμική αιγίδα της ελληνικής αστυνομίας. Τους πρώτους μήνες του 2025 στο στρατόπεδο Σιντικής καταγράφονται περίπου 500 πρόσφυγες, ενώ από τον Σεπτέμβρη 2025 ο πληθυσμός τους είναι πάνω από 700, κυρίως από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές, πολύ περισσότεροι από την πληρότητα του. Το στρατόπεδο Σιντικής είναι μια φυλακή που οι πρόσφυγες στοιβάζονται σε εξοντωτικές συνθήκες σε μια πλήρη ενσάρκωση των αντιπροσφυγικών πολιτικών του ελληνικού κράτους.
Το στρατόπεδο της Σιντικής αποτελεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο ένα κεντρικό πυλώνα της πολιτικής αυτής όπως και το “προαναχωρησιακό” κέντρο κράτησης της Κορίνθου. Το ελληνικό κράτος υποχρεώνει τους 700+ μετανάστες, να ζούν υπό απάνθρωπες συνθήκες, σε κοντέινερ στα οποία είναι στοιβαγμένοι σχεδόν ένας άνθρωπος ανα τετραγωνικό μέτρο, υπό το έλεος είτε του χειμώνα στους -10, είτε του καύσωνα ανάμεσα σε φίδια, ποντίκια και έντομα, με τέσσερις μόνο τουαλέτες, με ελάχιστο και κακής ποιότητας φαγητό, ενώ αυτή η κατάσταση αυτή, προσθέτοντας και το κλίμα τρομοκρατίας από την καθημερινή αστυνόμευση και τους ξυλοδαρμούς (καθώς η δομή διοικείται εξ’ ολοκλήρου από την ελληνική αστυνομία) έχει οδηγήσει σε περιστατικά αποπειρών αυτοκτονίας. Μήνες επί μηνών, το ελληνικό κράτος συνεχίζει να τους κρατάει πέρα από το διάστημα των έξι μηνών και χωρίς να τους επιτρέπει να ασκήσουν το ουσιαστικά το δικαίωμα του ασύλου.
Η εξέγερση των κρατούμενων μεταναστών στη Σιντική, η 5η στη σειρά σε όλο αυτό το διάστημα των 14 μηνών , είναι μια δίκαιη πράξη αντίστασης και άσκησης του πανανθρώπινου δικαιώματος της ελευθερίας απέναντι στο ρατσιστικό και αποικιακό σύστημα των κέντρων κράτησης το οποίο χρησιμοποιεί τον εγκλεισμό και το βασανισμό τους ως ένα παράδειγμα αποτρεπτικής πολιτικής. Όπως έλεγε και παλαιότερα ο Θάνος Πλεύρης, “όταν θα βρίσκεσαι εδώ πέρα όχι κοινωνική παροχή θα έχεις, δεν θα μπορείς να φας, δεν θα μπορείς να πιείς, δεν θα μπορείς να πας σε νοσοκομείο”. Την ίδια στιγμή, η δίκαιη αυτή αντίσταση χρησιμοποιείται για να ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο το ρατσιστικό αφήγημα του ελληνικού κράτους, παρουσιάζοντας τους εξεγερμένους μετανάστες ως κίνδυνο για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Στο δήμο Σιντικής, το τοπικό δημοτικό συμβούλιο ζητάει το κλείσιμο της δομής για να σταματήσει “η υποβάθμιση της περιοχής”. Ο πληθυσμός στη Σιντική από το 2001 ως σήμερα έχει μειωθεί κατά 1/3+ και είναι ένας από τους φτωχότερους δήμους της χώρας. Γι’αυτό ευθύνονται οι μετανάστες που οδηγούνται στον εγκλεισμό και την απανθρωποποίηση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ή οι διαδοχικές κυβερνήσεις που οδήγησαν τους ντόπιους κατοίκους στη μετανάστευση;
Η νέα εξέγερση δεν είναι κάποιο “πρόβλημα” που θα βρει τη λύση του απλώς με τη βελτίωση των συνθηκών της κλειστής δομής (πόσο μπορεί να βελτιωθεί μια φυλακή;), ή μόνο με το κλείσιμο της (δηλαδή το άνοιγμά της σε νέα τοποθεσία). Όλες οι Σιντικές της Ελλάδας χρειάζεται να καταργηθούν και να υπάρχει άμεση πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου χωρίς την προηγούμενη τιμωρητική εμπειρία του εγκλεισμού. Οι μετανάστες στη Σιντική δε ζητούν τίποτα άλλο πέρα απο το αναφαίρετο δικαίωμα τους να ζήσουν αξιοπρεπώς και με ελευθερία.
Η εξέγερση ταυτόχρονα δεν είναι απλώς απόρροια της “απελπίσίας” που παράγουν οι συνθήκες στο στρατόπεδο, αλλά εμφατική κατάφαση της ζωής ενάντια στην θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους. Γι’αυτό ο αγώνας ενάντια στο κολαστήριο στη Σιντική είναι ένα από τα ζωντανότερα παράδειγματα αντίστασης απέναντι στο ολοένα αυξανόμενο εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας και τις θανατοπολιτικές του αποικιακού καπιταλισμού στο ελληνικό κράτος. Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα των μεταναστών στη Σιντική.