Home

Ανταπόκριση από το bazaar χειμωνιάτικων ρούχων στα στρατόπεδα προσφύγων/ισσών της Μαλακάσας

scroll for english

--

Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου επισκεφτήκαμε τα δύο στρατόπεδα προσφύγων της Μαλακάσας για να παραδώσουμε χειμωνιάτικα ρούχα, μετά από κάλεσμα που κάναμε για τη συλλογή τους με ελεύθερη συνεισφορά από αλληλέγγυα άτομα. Αυτό το μοίρασμα ρούχων αποφασίσαμε να έχει τη μορφή ελεύθερου bazaar, ώστε να μην αναπαράγουμε τα πρότυπα διανομής ρούχων των ΜΚΟ, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι περιμένουν σε μια σειρά και μπορούν να πάρουν μόνο μια ορισμένη ποσότητα ρούχων ανάλογα με τις επίσημα ταυτοποιήσιμες ανάγκες και ευαλωτότητές τους.

Τελικά, το bazaar μετατράπηκε σε ένα μεγαλύτερο κοινωνικό event, στο οποίο δεκάδες άτομα συζητήσαμε για διάφορα θέματα, παίξαμε μπάλα, ακούσαμε μουσική και κάναμε πολιτικές συζητήσεις.

Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, θέλουμε να επισημάνουμε τα προβλήματα και αιτήματα ανθρώπων στα στρατόπεδα Α και Β της Μαλακάσας:

-Οι διαδικασίες για τη διεκδίκηση ασύλου εκατοντάδων προσφύγων/ισσών δεν έχουν ξεκινήσει, αποτέλεσμα αφενός μιας γραφειοκρατικής καθυστέρησης και αναστολής, αλλά και του πρόσφατου νόμου για αναστολή της διαδικασίας ασύλου των μεταναστριών που έρχονται μέσω Λιβύης - απόφαση που καταδικάστηκε από διεθνείς φορείς ως κατάφωτη παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης για το Άσυλο. Ο μεγαλύτερος αριθμός προσφύγων/ισσών που συναντήσαμε είναι από το Σουδάν, αλλά και από την Αίγυπτο, τη Συρία, τη Σομαλία και άλλες χώρες. -Στο στρατόπεδο Μαλάκασα B βρίσκονται 350 ανήλικα παιδιά χωρίς ρούχα, και πολλά από αυτά δεν μπορούν να βγουν έξω από το στρατόπεδο.

-Ειδικά για τους Σουδανούς πρόσφυγες/ισσες και τις συλλογικότητές τους, οι οποίοι/ες πλέον είναι μεγάλος αριθμός στα στρατόπεδα της Αττικής φτάνοντας από τη Κρήτη, αποτελεί κεντρικό αίτημα η αθώωση και απελευθέρωση δεκάδων σουδανών προσφύγων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή κατηγορούμενοι με την γελοία κατηγορία της διακίνησης. Απλώς και μόνο επειδή βρίσκονται σε μια βάρκα, άτομα κατηγορούνται για διακινητές παίρνοντας εξοντωτικές ποινές, σε δίκες παρωδία που κρατάνε λίγα λεπτά, συχνά χωρίς καν μεταφραστές. Η κατηγορία της διακίνησης αποτελεί το πιο συχνό λόγο εγκληματοποίησης και φυλάκισης στις γενικές φυλακές στην Ελλάδα. Το Ελληνικό Κράτος, μάλιστα, έχει σκεφτεί πως τα δεκάδες χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της διακίνησης για τους σουδανούς αλλά και όλους τους πρόσφυγες/ισσες, μπορούν να εξαργυρωθούν σε μεταναστευτική εργασία στις αγροτικές φυλακές, πράγμα που συμβαίνει ήδη με συστηματικό τρόπο, σύμφωνα με μαρτυρίες, τουλάχιστον στα Χανιά.

-Το cash επίδομα που δικαιούνται οι πρόσφυγες έχει, για άλλη μια φορά, κοπεί. Oι περισσότεροι έχουν να πληρωθούν 9 μήνες (ελάχιστοι/ες λιγότερο διάστημα), ενώ ο Πλεύρης έχει ανακοινώσει τη πρόθεση η κυβέρνηση να το κόψει τελείως, χρησιμοποιώντας κάθε ρατσιστικό στερεότυπο δαιμονοποίησης των προσφύγων. Στη πραγματικότητα, δεν θέλουν τίποτα άλλο παρά οι πρόσφυγες/ισσες να πεινάσουν περισσότερο, ώστε είτε να φύγουν από την Ελλάδα είτε να δουλέψουν σε ακόμα χειρότερες εργασιακές συνθήκες.

Φυσικά γνωρίζουμε ότι το δικό μας μοίρασμα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες χιλιάδων προσφύγων. Από την άλλη μεριά, αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη διαπίστωση ως επιχείρημα ή δικαιολογία αδράνειας. Γνωρίζουμε ότι το μοίρασμα και η υλική στήριξη, όταν γίνεται με στόχο την υποστήριξη και την ενδυνάμωση, αντί για την αναπαραγωγή των ιεραρχιών και της ρατσιστικής στρατόπευσης, αποτελεί πράξη που δημιουργεί σχέσεις, επικοινωνία. Ο κάθετος διαχωρισμός ανάμεσα στην υλική βοήθεια και την πολιτική δράση, τον ιδιωτικό και τον πολιτικό βίο, είναι αποικιακές δυτικές κατασκευές, τις οποίες θέλουμε στη πράξη να σπάσουμε, όσο θέλουμε να σπάσουμε και την αποξένωση ανάμεσα στα στρατόπεδα προσφύγων γύρω από την Αθήνα, και την πόλη.

Μια αποξένωση που δεν είναι μόνο γεωγραφική, με την απομάκρυση των στρατοπέδων προσφύγων από την Αθήνα, μετά και την εκκένωση του στρατοπέδου του Ελαιώνα (που συνάντησε την πολύμηνη αντίσταση των προσφυγισσών και αλληλέγγυων). Μια αποξένωση που είναι και καθαρά ρατσιστική-αποικιακή, καθώς βλέπουμε πως αναπαράγεται ακόμα και στις κεντρικές γειτονιές και στους χώρους εργασίας της Αθήνας: εκεί βλέπουμε πως τα ρατσιστικά τείχη μεταξύ των λευκών ντόπιων με χαρτιά και των μεταναστριών αναπαράγονται, παρότι ζούμε στην ίδια πόλη.

Αυτή η αποξένωση μπορεί να σπάσει μόνο με αλληλεγγύη, μοίρασμα, χτίσιμο εμπιστοσύνης.

Σε μια συνέντευξή του, ένα μέλος των Μαύρων Πανθήρων έλεγε ότι η δημιουργία των ελεύθερων γευμάτων για παιδιά δεν είναι απλά υλική αλληλεγγύη, αλλά και μια πολιτική πράξη που οξύνει την αντίφαση ανάμεσα σε εμάς και το Κράτος. Οι άνθρωποι βλέπουν ότι το Κράτος δεν νοιάζεται να ικανοποιήσει τις ελάχιστες ανάγκες τους, αλλά τους/τις καταστέλλει, ενώ το πολιτικό κίνημα χτίζει δεσμούς εμπιστοσύνης και επικοινωνίας απέναντι στο Κράτος.

--

Report from the winter clothes bazaar at the Malakasa refugee camps

On Sunday, December 14, we visited the two refugee camps of Malakasa in order to deliver winter clothes, following a call we had made for their collection with free contributions from people in solidarity. We decided that this distribution of clothes would take the form of a free bazaar, so as not to reproduce the NGO model of clothing distribution, according to which people wait in line and are allowed to take only a certain amount of clothes depending on their officially identifiable needs and vulnerabilities.

In the end, the bazaar turned into a larger social event, where dozens of us discussed various issues, played football, listened to music, and held political discussions.

Through these discussions, we want to highlight the problems and demands of people in Camps A and B of Malakasa:

The procedures for claiming asylum for hundreds of refugees have not begun, as a result both of bureaucratic delay and suspension, and of the recent law suspending the asylum procedure for migrants arriving via Libya — a decision condemned by international bodies as a blatant violation of the Geneva Convention on Asylum. The largest number of refugees we met are from Sudan, but also from Egypt, Syria, Somalia, and other countries.

In Malakasa Camp B there are 350 underage children without clothes, and many of them are unable to leave the camp.

Especially for Sudanese refugees and their collectives, who now constitute a large number in the camps of Attica after arriving from Crete, a central demand is the acquittal and release of dozens of Sudanese refugees who are currently facing charges under the absurd accusation of smuggling. Simply because they were on a boat, people are charged as smugglers and receive crushing sentences, in sham trials that last only a few minutes, often without even interpreters. The charge of smuggling is the most common reason for criminalization and imprisonment in Greece’s general prisons. The Greek state has even conceived that the dozens of years of imprisonment under the charge of smuggling, for Sudanese and for all refugees, can be “redeemed” through migrant labor in agricultural prisons, something that, according to testimonies, is already happening in a systematic way, at least in Chania.

The cash allowance that refugees are entitled to has, once again, been cut. They have not been paid for four months, while Plevris has announced the government’s intention to abolish it entirely, using every racist stereotype to demonize refugees. In reality, they want nothing more than for refugees to go hungrier, so that they will either leave Greece or work under even worse labor conditions.

Of course, we know that our own distribution cannot in any way cover the needs of thousands of refugees. On the other hand, we refuse to use this fact as an argument or excuse for inaction. We know that sharing and material support, when done with the aim of support and empowerment rather than the reproduction of hierarchies and racist campification, is an act that creates relationships and communication. The rigid separation between material aid and political action, between private and political life, are colonial Western constructions that we seek in practice to break — just as we seek to break the alienation between the refugee camps around Athens and the city itself.

An alienation that is not only geographical, with the removal of refugee camps from Athens following the eviction of the Elaionas camp (which was met with months-long resistance by refugee women and people in solidarity). It is also a clearly racist-colonial alienation, as we see it reproduced even in the central neighborhoods and workplaces of Athens: there we see how racist walls between white locals with papers and migrants are reproduced, even though we live in the same city.

This alienation can only be broken through solidarity, sharing, and the building of trust.

In an interview, a member of the Black Panthers said that the creation of free meals for children is not just material solidarity, but also a political act that sharpens the contradiction between us and the State. People see that the State does not care to meet even their most basic needs, but represses them, while the political movement builds bonds of trust and communication in opposition to the State. ... See MoreSee Less